เขียนหนังสือขาย

ตอนเรียนปริญญาโทผมมีโอกาสได้ดู (ไม่ใช่อ่าน) หนังสือประกอบการเรียนเกี่ยวกับเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์อยู่หลายเล่ม บางคนอาจจะคิดว่ามันแปลกตรงไหน มันแปลกตรงที่ว่ามันเป็นภาษาญี่ปุ่น ที่ได้ดูเพราะอาจารย์ที่ปรึกษาในตอนนั้นคือ รศ.ดร. มนัส สังวรศิลป์ ท่านจบมาจาก Tokai University ที่ประเทศญี่ปุ่น ท่านอ่านเขียนพูดญี่ปุ่นได้ปานเจ้าของภาษา ท่านลงทุนอ่านให้ฟังเลย ส่วนมากเป็นเรื่องเกี่ยวกับ image processing

สิ่งที่ผมทึ่งในหนังสือภาษาญี่ปุ่นคือ เรื่องที่เฉพาะเจาะจงมากๆบางเรื่องยังมีคนเขียนเป็นหนังสือ และอธิบายได้ดีมากๆ เขียนเองนะครับไม่ใช่แปลมา ในขณะที่คนไทยจำเป็นต้องอ่านหนังสือภาษาอังกฤษให้ออกเพราะไม่มีหนังสือภาษาไทย ถึงจะมีส่วนมากก็แปลมาซึ่งส่วนมากผมจะโยนทิ้งแล้วกลับไปอ่านหนังสือภาษาอังกฤษรู้เรื่องกว่า ^^”

แปลกใจเหมือนกันที่ทำไมคนไทยไม่ค่อยเขียนหนังสือ แต่พอถามตัวเองก็ยังสองจิตสองใจเหมือนกันว่าจะเขียนดีไหมเพราะส่วนตัวมีความ รู้อยู่หลายเรื่องที่บางทีน่าจะถ่ายทอดได้ ถ้าจะเอาง่ายกว่านั้นก็เขียนลงนิตยสารก็พอได้ ด้อมๆมองๆไปเจอเรื่อง เขียนหนังสือขาย – ประสบการณ์ & ข้อมูลน่ารู้

คิดว่าน่าสนใจดีอยากให้ได้อ่านกัน เผื่อจำนวนหนังสือที่ดีในประเทศไทยจะเพิ่มมากขึ้น ทัดเทียมต่างชาติบ้างครับ🙂

2 คิดบน “เขียนหนังสือขาย

  1. ในตอนเช้าวันหนึ่ง โอแปง เด็กหญิงหน้าแป๋วแหว ดวงตาสีฟ้าราวกับนำทะเล แก้มอันสีแดงเหมือนลูกมะเขือเทศ กำลังมองไปที่ไหน้าต่างหลังบ้านของเธอด้วยใบหน้าอันยิ้มแย้ม คุณแม่ค้า… วันนี้หนูอยากจะไปเที่ยวบ้านของพี่ลูซี่จังเลย… โอแปงกล่าว วันนี้แม่ต้องทำงานนะจ๊ไม่ว่างไปส่งหนูหรอก… แม่ตอบ งั้นเราค่อยไปเที่ยวกันวันอื่นละกัน วันนี้หนูช่วยอยู่เฝ้าบ้านให้แม่เวยหละ และแย่ซุกซนนะจ๊ะ….แม่กล่าวพร้อมเดินไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากบ้านไป ลูซี่รู้สึกเซ็งและเริ่มมีอากการไม่พอใจ..
    โอ้ยเซ็งมากๆเลย อะไรๆก็อยู่แต่กับบ้าน นาเบื่อจะตาย… โอแปงบ่นพรึมพำกับตัวเอง หลังจากนั้นไม่กี่นาทีโอแปงก็ตัดสินใจเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับกระเป๋าสีฟ้าใสที่พ่อของเขาได้ซื้อไว้ให้เขาก่อนที่จะลาจากไปตลอดกาล ยังไงวันนี้เราก็จะต้องไปบ้านพี่ลูซี่ให้ได้…โอแปงกล่าว เจะไปเล่นกับพี่ลูแปงให้สนุกไปเลยและก็ค่อยกลับบ้านก่อนที่แม่จะกลลับมา…โอแปงคิดในใจ ขณะที่เขากำลังเดินทางไปบ้านพี่ลูซี่เธอก็พบกับคุณโทมัสซึ่งเดินมาทางด้านกหน้าของเธอด้วยอาการรุกรนพร้อมกับถือถุงสีดำใบใหญ่มาด้วย คุณลุงโทมัสค้า..โอแปงกล่าว ลุงดทมัสทำท่าทางตกใจเล็กน้อย อ๋อสวัสดีจธ๊โอแปง..โทมัสกล่าว แล้วรีบเดินผ่านโอแปงไป โอแปงได้ตะโฏนถามไปดังๆว่านั่นลุง(โทมัสจะไปไหนหละค่ะ… ลุงโทมัสไม่ได้กล่าวอะไรเอาแต่เดินให้ไปข้างหน้าโดยไม่สนใจใครทั้งสิ้น แปลกจังวัวนนี้ทำไมคุณลุงโทมัสไม่ยอมทักทายเราด้วยหน้าตาอันอ่อนโยนและเป็นมิตรเหมือนอย่างทุกทีหละ…โอแปงคิดในใจ แต่ไม่นานก็ละความสนใจกับเรื่องนี้ไปและคิดแต่เนื่องที่จะไปเล่นกับพี่ลูซี่ที่บ้านเพียงอย่างเดียว เดินมาจนถึงรึมทะเลสาบดองก้า เธอก็ได้เห็นกับบ้านหัลงใหญ่ราวกับพระราชวัง พอมองเข้าไปในรั่วก้พบกับสุนขร่างใหญ่โพตกำลังยืนกระดิกหางอยู่ ว่าไงปัปปี้…โอแปงกล่าว ปัปปี้เป้นหมาของพี่ลูซี่เป็นสุนึขพันธุ์โกล์ดเด้นรีทิฟเวอรื มันมีนิสัยขี้เล่นเป้นมิตรกับทุกๆคน แม้กระทั้งคนแปลกหน้าก้ยังไม่เอยปากเห่าไล่เลยสักครั้ง มันเห่าโอแปงตอบด้วยความดีใจ โอแปงเดินเข้าไปลูบหัวมันผ่านทางช่องประตูรั่ว โอแปงเดนไปกดกริ่งหน้าสบ้านของพี่ลุซี่ แต่ก็ไม่มีใครออกมาเปิดประตูให้ ลูซี่ทนไม่ไหวจนเอาเทาเตะไปทีประตู ปปรากฆว่าประตูเปิดอ้าไปตามแรงที่เตะออกไป…

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s